Joep Remmen ziet het signaleren van kindermishandeling als kerntaak van een ziekenhuis: “Stel dat er een kindje bij een arts komt met een gebroken arm die door een tumor is veroorzaakt. Ziet een arts dat niet, dan wordt hem dat verweten. Maar zou aan die gebroken arm kindermishandeling ten grondslag liggen en de arts mist dat, dan wordt het geaccepteerd. Wij vinden dat dit niet zou mogen. Een arts moet verantwoorde zorg leveren. Als hij dat niet goed doet, moet hij daarop worden aangesproken, ook bij kindermishandeling. In het ernstigste geval zou hij hierop tuchtrechtelijk moeten worden aangesproken.”
Personeel van de eerste hulp in Nederlandse ziekenhuizen heeft te vaak niet in de gaten dat een kind mishandeld wordt.
Als ziekenhuizen in gebreke blijven bij de signalering, komt de inspectie met maatregelen. De Inspectie voor de Gezondheidszorg constateert in een rapport, dat het ziekenhuizen ontbreekt aan goed beleid en dat medewerkers op de spoedeisende hulp nauwelijks worden geschoold om kindermishandeling te kunnen herkennen. Ook registreert de helft van de ziekenhuizen niet het aantal kinderen dat vermoedelijk slachtoffer is van mishandeling.
Alle ziekenhuizen hebben inmiddels een plan van aanpak opgesteld. Deze plannen zullen er in 2009 toe moeten leiden dat er zo veel mogelijk gemeld wordt wanneer er écht sprake is van mishandeling.
Bron: Trouw
Registratie rondom signaleren van kindermishandeling kan met de mogelijkheden van ICT optimaal ondersteuning bieden bij het verdere zorgtraject. Furore heeft ervaring met het uitwerken van een zogeheten SPUTOVAMO-lijst binnen een EPD.